ACV heeft geen kind aan Buitenpost

Het Asser ACV blijft meedoen in de top van het klassement in de zaterdag hoofdklasse B. De Drenten staan op de vijfde plaats en strijden samen met Urk, Sparta Nijkerk, Excelsior’31, Staphorst en AZSV om de titel. Het zit erg dicht bij elkaar allemaal en net over de helft van de competitie is er dus nog van alles mogelijk. Afgelopen zaterdag kwam het Friese Buitenpost op bezoek. De debutant in de hoofdklasse boert daarin goed: middenmoter en af toe worden er behoorlijke uitslagen neergezet. Dit weekend niet: ACV won met 5-1, speelde bijna een half uur met een man minder en stond na een half uur spelen met 3-0 voor.

De Friezen hadden helemaal niets in te brengen en dus gold de kreet ‘makkie’ vanaf de tribune. Dat riep men al bij de 2-0 stand die al erg vroeg op het scorebord  was komen te staan. Eerst Erik Eleveld met een droge knal vanaf de linkerkant. Negen minuten gespeeld en de belangrijke vroege voorsprong. Na Elevelds treffer was Ezra Schrijver er in de veertiende minuut als de kippen bij om de 2-0 aan te tekenen. Matig uitverdedigen aan Friese kant ging eraan vooraf en een grote uitslag zat eraan te komen. Toch duurde het nog even voor de derde Asser treffer viel te noteren. De latere man of the match maakte hem, Justin Mulder. De man die overal liep en overal ook nog een goed liep zorgde eigenlijk al voor de beslissing. Het was wel duidelijk: ACV was twee maten te groot voor de Friezen die niet bestand waren tegen het sterke Asser middenveld dat vrij rap de spitsen kon bereiken. Achterin stond het safe met de ervaren Gibril Sankoh. Bij de Friezen allerminst al speelde voormalig profvoetballer Robin Huisman de Jong zeker geen slechte wedstrijd. Hij bediende vijf minuten voor rust Rob Dijkstra die na Huisman De Jongs vrije trap raak kopte. Daarna een klein offensief van de gasten, maar helaas voor hen blies de scheidsrechter kort erna voor de rust.

Het publiek wist het wel: ACV zou er nog een paar maken. En zo geschiedde. Guus de Vries scoorde snel in de tweede helft met het hoofd de 4-1. Over en uit en mentaal knakte Buitenpost dan ook. ACV geloofde het wel, speelde wat lakser en maakte dus onnodige fouten. Nande Wielink moest er na ruim een uur met twee keer geel nog af ook. Last had de thuisploeg er allerminst van; Ezra Schrijver bekroonde even later een mooie actie met het volschieten van het kwintet treffers die van Asser makelij waren. Toen was Buitenpost er helemaal flauw van en gebeurde er niet gek veel meer. Meer dan die ene goal zat er voor hen niet in. De Friezen zullen de rest van het seizoen voor elk punt gaan knokken en hopen op de ervaring van Huisman De Jong achterin en de goals van Rudmer Loonstra. ACV daarentegen doet mee en wil dolgraag kampioen worden met deze heel sterke selectie. De tweede seizoenshelft is in ieder geval goed begonnen met een gelijkspel en een overwinning. De komende weken volgen twee laagvliegers en dus zijn er zeker mogelijkheden.

ACV-Buitenpost 5-1
Scoreverloop: 9. Eleveld 1-0, 14. Schrijver 2-0, 27. Mulder 3-0, 40. Dijkstra 3-1, 46. Guus de Vries 4-1, 70. Schrijver 5-1.
Rode kaart: 63. Wielink (ACV/2x geel).
Scheidsrechter: Berben.
Toeschouwers: 500.

ACV: Wormmeester; Schans, Sankoh, Guus de Vries (79. Robert Talens) en Smit; Wielink, Huser en Mulder (75. Van der Werf); Schrijver Van der Heide en Eleveld (66. Sillah).
Buitenpost: Van der Meulen, Wim de Vries (46. Visser), Boersma, Huisman de Jong en Vos; Loonstra (60. Olijve), Rob Dijkstra en Aaron Boekhout; Weening, De Haan (46. Terpstra) en Dijk.

SC Stadskanaal verliest nipt van eersteklasser WVV

Koning Winter regeert en dus werd afgelopen weekend niet in competitieverband gevoetbald. SC Stadskanaal wilde graag in het wedstrijdritme blijven en gebruikte de midweekse dinsdagavond om een oefenwedstrijd te spelen. De ploeg trof op eigen veld een sterke tegenstander, namelijk zondag eersteklasser WVV, de ploeg die afgelopen zondag nog met 4-4 gelijkspeelde tegen zaterdag eersteklasser VV Groningen. Dat is de club waar WVV-spits Jeroen Buurke vorig seizoen nog voor speelde. Hij was gisteravond de man die de enige goal van de wedstrijd maakte. Hij deed dat na een krap kwartier spelen. In de ‘kleine ruimte’ schoot hij beheerst raak en verschalkte hij SC Stadskanaal-keeper Royce Geerlings die een prima wedstrijd speelde.

Hij kon echter niet verhinderen dat Buurke ‘toch weer’ raakschoot. Het is zijn kwaliteit: scoren en dat overal en altijd. Bij Nieuw-Buinen schoot ie er ooit dertig in een seizoen in en dat in de eerste klasse. In de wedstrijd die drie keer een half uur duurde (!) werd hij gewisseld en kwam hij later weer in het veld. De verdediging van SC Stadskanaal zag toe dat hij niet meer scoorde. Jordy Geerlings was ijzersterk in de duels en het gemis van Robert Oosting werd prima door Roy Tolner opgevangen. Tolner is een van de spelers die zich dit seizoen nadrukkelijk laat gelden en ook in de achterhoede kan spelen. Die andere gevaarlijke spits van WVV, Martijn Drent, kreeg net als Buurke niet heel veel mogelijkheden tot scoren en dat is een verdienste van het centrale verdedigingsduo van de zondag tweedeklasser te noemen.

Het mooie complex van SC Stadskanaal

De ploeg van Geerlings en Tolner kreeg zelf ook niet veel kansen. De wedstrijd was erg rommelig en speelde zich dus voornamelijk op het middenveld af. WVV was de betere van de twee. Dat was voor de Knoalsters geen schande, maar het tempo bij de Winschoters lag te laag en er was te weinig diepgang in de ploeg. SC Stadskanaal kon de bal vaak simpel onderscheppen en trof in de tegenstander een ploeg die het organisatorisch prima voor elkaar had; niet te veel weggeven en proberen het gaatje te zoeken. Dat laatste bleek lastig en dus bleef het bij 0-1.

Voor SC Stadskanaal een uitslag waarvoor de ploeg zich niet hoeft te schamen. Na de overwinning op hoogvlieger Dalfsen van vorige week wacht komende zondag de nieuwe koploper, Lemelerveld, op eigen veld.

Basis SC Stadskanaal: Royce Geerlings; Erik Kok, Roy Tolner, Jordy Geerlings en Thom Bos; Romney, Boerhof en Van der Goot; Saman, Bakker en Vos.


Basis WVV: Akbas, Kuiper, Molenkamp, Ali Morteza Zia en Rick Heijenga; Veit, Haaijer, Smit en Jager; Drent en Buurke.

Vera Otten een van de 23 rijdsters die de loodzware marathon in Heerenveen uitreed

Het was een waar slagveld in Heerenveen toen er afgelopen zaterdagavond werd gestreden om de winst in alweer de tiende KPN Marathon Cup. Slechts 23 rijdsters reden de enorm zware koers uit en dat was al een prestatie van formaat. Een van hen was Vera Otten uit Haaksbergen. Het lid van Team Speelman-Haak dat dit seizoen nog kans maakt de top tien in het ploegenklassement te halen werd negentiende en hoeft zich daar dus absoluut niet voor te schamen. Sterker: een prima prestatie van Otten die twee punten aan haar puntentotaal voor het klassement om de KPN Marathon Cup kon bijschrijven. In dat klassement blijft Manon Kamminga leiden.

Irene Schouten staat daarin tweede. De reden? Ze reed niet alle wedstrijden om dit klassement en dus staat de Heerenveense Kamminga bovenaan. Zij rijdt net als Schouten ook een prima seizoen en stond in Heerenveen ook weer op het podium. Ze werd in de eindsprint derde achter Irene Schouten en Imke Vormeer. Niet geheel ontoevallig de mensen die ook de eerste drie plaatsen in de KPN Marathon Cup bezetten. In dat klassement is Janet Beers met achttien punten de beste rijdster van Team Speelman-Haak. Janneke Ensing staat op plek 35, Loes Adegeest is 36^ste en Vera Otten staat drie plaatsen lager geklasseerd. Voor de ploeg is dat een heel aardig resultaat met jonge vrouwen die nog genoeg mogelijkheden hebben in de toekomst nog hoger op de ranglijst te komen.

Vier rijdsters van Team Speelman-Haak gaven op het Thialf-ijs acte de presence: Vera Otten, Janet Beers, Loes Adegeest en Janinka van Weperen. Alleen Otten reed van dit gezelschap de koers dus uit en mocht meesprinten met de allerbesten. Een prachtig moment voor haar, maar vooral voor Irene Schouten die wederom won. Haar zoveelste overwinning in dit seizoen. Het kan niet op. En het ging weer zó gemakkelijk. Voor het oog van de vele toeschouwers in ieder geval. Tijdens de koers moest ze er veel voor doen, want ze kreeg het niet cadeau.

Kennelijk hadden de rijdsters naar de woorden van Team Speelman-Haak-rijdster Janneke Ensing na het NK Marathonschaatsen in Groningen geluisterd. Ze hielden zoveel in als ‘val met elkaar aan en maak het Schouten moeilijker’. Het gebeurde ook nog, want er volgde een spervuur aan demarrages. Eigenlijk vanaf begin wedstrijd al. De ene was wat serieuzer dan de andere, maar er gebeurde wel degelijk wat en dat was voor de vele mensen mooi om te zien. Toch was het niet genoeg, want de veertigjarige Carien Kleibeuker, zeg maar de Marino Alonso of de Marc Wauters van het vrouwenschaatsen maakte heel veel kopmeters en reed menig gat dicht en zorgde ervoor dat de hele meute bij elkaar kwam en bleef en Irene Schouten won. Als zo vaak dit seizoen.

Veelvraten van Royal-A-ware slaan weer toe tijdens NK marathonschaatsen in Groningen

Op nieuwjaarsdag was het feesten geblazen voor het marathonschaatsteam van Royal A-Ware. Het Nederlands kampioenschap marathonschaatsen stond in Sportcentrum Kardinge op het programma en met twee sprintkanonnen in huis was de kans vrij groot dat twee troeven van de ploeg met de titel naar huis zouden gaan. Irene Schouten was dé topfavoriete bij de vrouwen en je moest dus wel van goeden huize komen om de Noord-Hollandse te verslaan. Bij de mannen is Arjan Stroetinga een naam, maar hij zit in de herfst van zijn imposante schaatsloopbaan en de vraag was of de zesvoudig nationaal kampioen nog voor een huzarenstukje zou kunnen zorgen. Het antwoord was daar zo aan het begin van de avond: een heel duidelijke ‘ja’ en hetzelfde gold voor Schouten. Twee keer goud voor het sterke team van Jillert Anema die zijn zoveelste succes boekte.

Hetzelfde gold voor beide matadoren van de dag, maar wat mogen zij hun ploeg bedanken. Carien Kleibeuker verdient een standbeeld dat zo hoog is als de stad-Groninger Martinitoren en Jorrit Bergsma en Bob de Vries waren de mannen die het tempo dusdanig hooghielden dat er in de finale van de mannenkoers niemand meer kon wegrijden. Robert Post was een van de te kloppen mannen, maar was in de finale onzichtbaar. Zijn ploeggenoot, Mats Stoltenberg, was dat tijdens de koers wél. En hoe: de man reed talloze keren weg van de grote meute, maar werd tekens teruggehaald. En als hij weer in de grote groep reed dan probeerde hij het weer. Net zoals Piet Kleine de beste man in koers was tijdens de Elfstedentocht van 1997 zo was Stoltenborg tijdens het voorbije NK. De een vond het ‘dom rijden’, de ander ‘knap’ en nog een ander ‘gewaagd’. Hoe dan ook liet hij zich zien al was het alleen maar om de anderen proberen moe te krijgen. De sterke Royal A-ware-formatie gaf echter geen krimp en zorgde ervoor dat de koers naar zijn hand kon worden gezet. En masse reed het team in de laatste ronden vooraan met een tempo om echt u tegen te zeggen. Post zat veel te ver naar achteren en dat gold ook voor de andere sprintkanonnen. Sjoerd den Hertog en Crispijn Ariëns, de sprintkanonnen van Okay Fashion & Jeans/Interfarms legden nadat Arjan Stroetinga iedereen versloeg op de tweede en derde plaatsen. Robert Post werd slechts vijfde net achter Simon Schouten van Royal A-ware.

Zijn zus, Irene, deed dus weer van zich spreken in de vrouwenkoers. Tijdens het NK waarin praktisch niets gebeurde zat ze in een zetel. Ze overzag alles en wachtte op haar moment en deed vooral geen slag te veel. Dat deed ploeggenote Carien Kleibeuker ook niet, maar ze zorgde er wél voor dat Schouten haar slag kon gaan slag op het moment dat het moest. En dat was ronde nummer laatst. Kleibeuker had dusdanig hard gereden dat er niemand was die voorbij kon. Sterker: aanklampen was al lastig en dus kon Schouten de jump wel wagen om voor de vierde opeenvolgende keer Nederlands kampioene te worden. En het was niet te zuinig, het verschil waarmee de Andijkse won. Twee meter was het gat met Bianca Bakker was zeker twee meter. Op plaats drie eindigde Manon Kamminga.

Roden wisselt stuivertje met LSC 1890 en gaat als koploper de winterstop in

Voetballen in de zondag eerste klasse is iets dat Roden wel wat lijkt. Ze kloppen al een paar jaar op de deur ervan, maar de sprong is nog niet gemaakt. Dit seizoen zijn de kansen op het kampioenschap niet gering, maar omdat het in de top van het klassement in Zondag 2K erg spannend is kan niemand zeggen wie de titel ook daadwerkelijk gaat pakken. Zeker is dat Roden en de tegenstander van die ploeg gisteren, LSC 1890, twee zeer grote kanshebbers zijn. Op het Roder hoofdveld werd gistermiddag ‘gewoon’ gevoetbald. Het was geen minuut droog, maar het deerde de nieuwe koploper, want dat is Roden na de 2-0 overwinning op de gewezen koploper uit Sneek, niet. 

“Ongelooflijk hè”, sprak Roden-trainer Harry Zwiers voor de wedstrijd. Hij doelde op het doorgaan van de wedstrijd op het hoofdveld. Veel wedstrijden gingen er vanwege de hevige regenval niet door, maar in Roden geven ze er niets om als Pluvius zich nadrukkelijk komt melden. Ze wilden lekker in de Schwung van een goede serie blijven en als het even kon de koppositie pakken. Dat lukte Roden dus en heel veel kon er niet van de driepunter worden gezegd. De gasten uit Sneek begonnen overigens alleraardigst aan het duel dat door slechts weinig mensen werd bezocht. De ploeg liet een aantal aardige aanvallen zien die tot stand kwamen door goed positiespel en dankbaar gebruik maken van het feit dat de Roder verdediging hen te veel ruimte liet. Dat veranderde later toen Zwiers en de zijnen meer druk gingen zetten en ‘korter’ op de man gingen spelen. En dus kwamen de Friezen er niet echt meer aan te pas. Ze voetbalden dan wel iets gemakkelijker dan de Drenten, maar dat mag niet altijd naam hebben. Sterker: als je goed vanuit de organisatie speelt en een topspits hebt in de persoon van Enrico Wardenier dan kun je de bal altijd kwijt en vaak gebeurt er ook wel iets mee. Dat hád Wardenier op slag van rust ook moeten doen toen hij voor open doel moest scoren. Hij raakte echter de lat. Niets voor de man die meer dan honderdvijftig goals maakte in een decennium amateurvoetbal op behoorlijk niveau. En dus bleef het bij 0-0 tot aan de thee.

Daarna verging het Roden stukken beter. Wardenier net zo en hij haalde zijn gram. In de 55^ste minuut was de spits er als de kippen bij toen hij de diepte werd ingestuurd. Nummer 6 geeft het shirt van Wardenier aan en dus dacht LSC 1890 vast dat hij een controleur op het middenveld was en lieten ze hem maar lopen. Dat hadden ze beter niet kunnen doen, want de lepe spits wist uiteraard raad met de geboden ruimte. 1-0 derhalve en daarna was het een fase waarin Roden een tijdje de betere ploeg bleef. De bezoekers bleven voetballen, maar werden niet echt gevaarlijk. Roden wél en negen minuten voor tijd maakte Rodens topscorer Enrico Wardenier zijn tweede van de dag. Uit een onmogelijke hoek. Hij zou de bal voorgeven op teamgenoot Robin van der Tuin, zo dachten velen, maar doelman Jesse van Sermondt van LSC 1890 had het nakijken en zag de bui al hangen. Net na een fase waarin zijn ploeg steeds dichter bij het doel van Klaas Kleiker van Roden kwam. 

Er volgde nog wel een slotoffensief van Friese makelij, maar ook dat mocht geen naam hebben. Een paar kleine mogelijkheden, maar Kleiker kon een clean sheet bijschrijven en belangrijker nog voor Roden, de koppositie was een feit. En dat hebben ze geweten. In de kantine was het na afloop erg gezellig met muziek en ander vertier. Met Glühwein en andere versnaperingen was het er nog lang goed toeven. Wat moet dat wel niet worden als Roden later dit seizoen de titel pakt? Dat is nog ver weg en dat weet trainer Harry Zwiers van Roden ook. Hij genoot evenwel van het feit dat zijn ploeg winterkampioen is. Al is dat slechts officieus.

Roden-LSC 1890 2-0
Scoreverloop: 55. Enrico Wardenier 1-0, 81. Enrico Wardenier 2-0.
Toeschouwers: 100.
Scheidsrechter: Tanja.

Roden: Kleiker; Idema, Bousema (79. Brouwer), Michel Wardenier en Van Dijk; Van Santen, Guido Bos en Van der Laan (85. Smit); Ter Arkel, Enrico Wardenier en Van der Tuin.

LSC 1890: Van Sermondt; Vallinga (82. Reinsma), Cnossen, De Boer en Van der Zee; Boorsma, Bok en Lars Bos (66. Landstra); Zijda; Daniëls en Da Silva.

Cijntje en Kolder maken wederom het verschil bij Veendam 1894

Veendam 1894 klopt nadrukkelijk op de deur van de tweede klasse. Met een beetje geluk gaat die ergens in mei of juni wel open. De ploeg staat in ieder geval weer bovenaan met een punt voorsprong op Annen. Wél speelden de Drenten een wedstrijd minder. Het mag de pret echter niet drukken; de geel-zwarten scoren er lustig op los en willen dolgraag de titel pakken. Afgelopen zondag was het weer pet met veel sneeuw en ‘dus geen voetbal’. Zo dachten velen. Het ging tóch door in de Parkstad. Niet in het stadion waarin BV Veendam geweldige tijden meemaakte, maar op het kunstgrasveld van de nieuwe koploper in Zondag 3B. De Veendammers versloegen HSC met 4-1.

Marnix Kolder: niet te stoppen

Net zoals wel vaker dit seizoen waren twee spelers erg belangrijk voor Veendam 1894: Angelo Cijntje en Marnix Kolder. Samen speelden ze zo’n beetje twintig seizoenen met BV Veendam in de eerste divisie. Toen de club noodgedwongen uit het betaalde voetbal moest stappen verloren ze het contact een beetje, maar ze hebben elkaar sinds twee jaar geleden teruggevonden. Respectievelijk 38 en 37 jaar en honderden wedstrijden betaald voetbal achter de rug. Veelal bij BV Veendam dus, maar zowel Cijntje als Kolder speelde ook elders.

Samen spelen weer sinds het seizoen 2016/17. Met succes dus en vooral dit seizoen. Het moet nu gebeuren. Dat weten de ‘dikke dertigers’ zelf ook. Je zou  het ze niet geven trouwens: Cijntje lijkt wel de meest fitte speler van de selectie en liep er in zijn eentje na rust zelfs drie HSC-spelers uit. De voormalige verdediger is tegenwoordig aanvaller en is samen met Kolder een gevaar voor elke tegenstander. De meeste goals zijn voor Kolder (negentien na het treffen met de Sappemeersters) en ook al negen voor Cijntje die de score opende. Pas laat in de eerste helft overigens. Zijn ploeg had al lang en breed de leiding moeten nemen, maar kon het gaatje maar niet vinden. De hard werkende HSC’ers speelden zeker niet slecht, maar waren niet van plan het spel te maken en gokten op ‘de lange bal’. “Die haalden wij er steeds goed uit”, zei Veendam 1894-trainer Jouad Boufarra. “Ik vond ons voor rust overigens beter spelen dan na rust, maar daarin sleepten Cijntje en Kolder ons erdoor en wonnen we geflatteerd, maar zeker verdiend.”

De wonderschone treffer van Angelo Cijntje was er een die een tien met een griffel verdiende; hij lobte de bal keurig over de doelman van ‘De Kraaien’. Het bleek de ruststand zo’n tien minuten voor de thee. In de tweede helft zou Veendam 1894 het dan maar moeten doen. Rap de voorsprong verdubbelen en uitlopen naar 3-0 of meer. Dat gebeurde niet. Sterker: Marten Lieberom scoorde op even fenomenale wijze als Cijntje door de bal met een ‘hakje’ achter Veendam 1894-doelman Indy de Ruijter te werken. Daarna volgden nog drie treffers die het aanzien waard bleken en het publiek iets minder koud kon laten worden. Ze kwamen allen van de voet van Marnix Kolder. Zijn eerste was een vrije trap, vijf minuten na de 1-1 en in een fase waarin de Veendammers er net even door zaten en de HSC’ers het betere van het spel hadden. Daarna gebruikte Kolder zijn lichaam erg goed en kwam hij goed voor zijn man. Het leverde de 3-1 op in de 68^ste minuut. Vijf minuten later werd de eindstand door hem op 4-1 bepaald door verwoestend uit te halen. Er stond geen maat op Kolder en ook al niet op Cijntje die zijn tegenstanders in ieder geval letterlijk geen koude middag bezorgde; ze moesten er tegen rennen om hem bij te houden. En als dat al was gelukt dan was daar die dekselse Kolder. Lastig te verdedigen zo bleek.

Veendam 1894-HSC 4-1

Scoreverloop: 35. Cijntje 1-0, 53. Lieberom 1-1, 61. Kolder 2-1, 68. Kolder 3-1, 73. Kolder 4-1.
Scheidsrechter: Huizer.
Toeschouwers: 50.

SV Mussel sleept eerste periodetitel in de wacht

Dit seizoen moet het eindelijk gaan lukken voor SV Mussel: promotie naar de vierde klasse, het niveau waar de club ten minste thuishoort. Al drie seizoenen op rij lukt het de formatie van trainer Jan Veenhof maar niet de sprong te maken. Ze zaten er wél steeds dicht bij en dus moet het dit seizoen maar gebeuren in de overigens spannende vijfde klasse F in het zaterdagvoetbal. De eerste periodetitel is in ieder geval een feit; vanmiddag werd de thuiswedstrijd tegen laagvlieger DOS’63 met 3-1 gewonnen.

Halfweg koers stond het al 3-0 en dus was er voor de Musselkers niets aan de hand en leek een dikke overwinning aanstaande. Daar kwam uiteindelijk niets van, maar het mocht de pret allemaal niet drukken; slecht weer, bijna winterstop en ‘de periode toch wel binnen’ was wat een gedachtengang leek. Het verschil tussen de koploper en de nummer een-na-laatst was voor rust prima zichtbaar, maar in de tweede helft nihil. Sterker: de gasten kwamen na de hervatting vlot op 3-1 door smaakmaker Papito Tuitt. De man is een soort van cultheld in Linde en omstreken. Dat was hij al tien jaar op rij, maar inmiddels haalde hij ook RTV Drenthe en kent heel het noorden van het land hem. ‘Papito’ noemen ze hem. Gewoon zijn voornaam, want het bekt zo lekker weg en het klinkt zo leuk. Papito was sterk aan de bal zoals altijd, maar heeft te weinig snelheid om het de Musselker defensie lastig te maken. Zo was het vanmiddag ook toen de spits nauwelijks gevaarlijk werd. Op zijn doelpunt na dan. Op dat moment een treffer die belangrijk zou kunnen worden.

Wie de eerste helft goed zag moest echter tot de conclusie zijn gekomen dat er maar één ploeg was die recht had op de winst en dat was de rood-blauwe ploeg van Jan Veenhof die heel degelijk speelde en af en toe een paar mooie combinaties liet zien. Ook droop er gemakzucht vanaf; de 2-0 voorsprong, die tot stand was gekomen door treffers in de zevende minuut van Paul Hidding en een kwartier later door Bryan Boels, had met gemak verdubbeld kunnen zijn. Daarna hadden de bezoekers de 2-1 kunnen maken, maar bleef het doel van René Folkers van SV Mussel verschoond van een tegentreffer. Op slag van rust was het Lars Hemmes die met een juweel van een goal de 3-0 op het scorebord zette. Erg cruciaal zo bleek. Daar kon de vroege treffer aan het begin van de tweede helft van Papito weinig aan veranderen.

Toch bleven de Zuid-Drenten gaan. DOS’63 komt uit Linde, een klein dorp helemaal onderin de provincie Drenthe gevestigd. Het dorp heeft een sterke band met het Overijsselse Dedemsvaart. In die plaats kennen ze Papito ook goed, want hij speelde er enkele jaren en woont er ook nog. Een aantal fans van hem waren aanwezig. Ze bleven in een goed resultaat geloven en dat zat er ook heel even aan te komen. Het gevaar was bij SV Mussel verdwenen, omdat Lars Hemmes en Wim Wubs de ploeg hadden verlaten. Het scheelde nogal en dus ging het spel over en weer en hadden de gasten de 3-2 kunnen maken. Daarentegen hadden de Musselkers de 4-1 ook kunnen scoren, maar ontbeerde hen stootkracht voorin. Het siert DOS’63 overigens dat de ploeg maar bleef gaan. Tot de laatste seconden. Na afloop kregen ze een groot compliment van een man en vrouw die hun ploeg een warm hart toedragen. Maar SV Mussel won en dat was uiteindelijk terecht. De eerste periodetitel is een feit. Met drie punten voorsprong op VCG kan de lijstaanvoerder met een goed gevoel de winter in.

SV Mussel-DOS’63 3-1

Scoreverloop: 7. Paul Hidding 1-0, 22. Bryan Boels 2-0, 45. Hemmes 3-0, 47. Tuipp 3-1.
Scheidsrechter: Heikens.
Toeschouwers: 100.

SV Mussel: Folkers; Cas Groenewold, Fehrmann, Robert Boels en Rien Boels; Len Groenewold, Frank Hidding (46. Wijnholds) en Paul Hidding; Bryan Boels, Hemmes (68. Simon Hidding) en Wim Wubs (46. Raveling).