ASC Grün-Weiß 49 Wielen legt stugge ‘Grenzländer’ er na rust pas op

Het was afgelopen avond een echte derby in het absolute grensgebied in die Grafschaft Bentheim. Laar tegen Wielen dat is niet niks en dus stond de parkeerplaats in het grensgehucht Laarwald dat onder Laar valt decor voor heel veel auto’s. Ze wilden wel eens zien hoe goed hun favoriete ploeg nu al is. Officieel begon het seizoen in Duitsland op 1 juli en dus het eerste oefenpotje van beide ploegen die zich echte grensverenigingen mogen noemen. SV Grenzland Laarwald nam het op eigen veld op tegen ASC Grün-Weiß 49 Wielen, clubs uit dorpjes met respectievelijk ruim tweeduizend en zeshonderd inwoners. Zeg maar Onstwedde tegen Bourtange qua inwonertal. De thuisploeg speelt in de Kreisliga Bentheim en de gasten een klasse hoger, namelijk in de Bezirksliga 3 Weser-Ems, een behoorlijk niveau dat met de top van de eerste klasse en onderkant van de hoofdklasse is te vergelijken. En dat ‘nietige’ clubje uit Wielen kende geen pardon met de thuisploeg: 0-4.

SV Grenzland Laarwald  kwam jaren geleden in de top van het niveau waarop haar tegenstander van de dag tegenwoordig speelt uit. Ploegen als Union Lohne, nu Landesliga (nóg een stap hoger dan de Bezirksliga) waren toen van een soortgelijk niveau en dus is het wel te verklaren dat een voetbalbolwerk in Laar is: aan de weg van Coevorden naar Emlichheim (Nederlanders zeggen net als inwoners van dat dorp ‘Emmelkamp’) en ze spreken er als het moet iets tussen plat-Drents en plat-Overijssels in. Aan die weg staan een paar huizen en dan volgt een letterlijk doodse stilte en ineens doemt een prachtig sportpark op. Afgelopen avond stond er een luchtkussen en heel even riekte het naar ‘feest hier’, maar het was of van de eigenaren van het huis naast het sportpark of het was door die mensen gehuurd. Hoe dan ook was het er gezellig. Er werd ook nog eens Nederlands gesproken. Een kind schold tegen een ander kind, maar meende er niets van ‘achterlijke gladiool’ ging het. En daarna werd er weer gelachen.

De wedstrijd was al even aan de gang, maar de bewoners hadden er geen oren naar. Ook geen voetballende kinderen op het sportpark, wél een man die erg lang werk had het ‘intekenformulier’ in te vullen. Naam, adres en telefoonnummer, zodat bij het geval van een coronauitbraak alarm zou kunnen worden geslagen. De man was klaar, legde zijn pen neer en bleef bij de cornervlag staan. Daar stonden ook mensen met charisma. Kennelijk betuursleden. Ze zeiden ‘moin’, vroegen geen entree en vonden het maar al te mooi dat er zoveel volk was. Een aantal Nederlanders ook. Kennelijk dachten ze dat hier veel Nederlanders spelen. Aan de namen te horen zou dat zeker kunnen: Van-Den-Bosch (niet door Napoleon bedacht), Doldersum, Wolbert, Platje, Broekman, Ter-Bane, Maatmann, Holthuis, Kampherbeek, Jakobs, Zwafink, Mardink, Klomp en Raafkes, het leek wel een veredeld Nederlands Elftal met reserves of Tukkers tiental met reserves. Het gerinkel van bierflesje langs de kant en op de tribune ‘verpestte’ het voor de Nederlanders, want ze wisten nu dat ze toch echt in Duitsland waren. In het mooie Grafschaft Bentheim, waar kasteelheren vroeger de lakens uitdeelden.'

Dat deden gisteravond de gasten uit Wielen. 0-4 liegt er niet om, maar er valt niets van te zeggen al moet gezegd dat de thuisploeg zich knap wapende: goed compact spel en wachten op de fout. Tot aan de thee kwam die af en toe, maar meer dan een speldenprik lieten de zwart-witte gastheren niet zien. De bezoekers waren voetballend wat beter, maar kregen maar weinig grote kansen en dus liep er een half elftal warm. Ze liepen niet alleen maar warm zoals we in Nederland zien, maar deden tal van oefeningen en zouden eigenlijk doodop moeten zijn als hun entree naderde. Niets was minder waar, want de heren die er na de thee in kwamen waren fitter dan fit en tikten de Laarwälder op beslissende momenten weg. Vier keer aanzetten en vier goals. Maar wat een power en fitheid aan beide kanten. Ja, ook aan de kant van de thuisploeg die dachten wel mee te kunnen, maar zichtbaar was het verschil tussen een Kreisligist en een Bezirksligist: groot als het er echt om gaat. ASC Grün-Weiss 49 Wielen was vorig jaar voor het eerst weer in de Bezirksliga actief en was er middenmoter en deed niet eens veel onder voor VfL Herzlake en Eintracht Nordhorn, twee grote Duitse amateurploegen van weleer. Ze begonnen in ieder geval goed aan de oefencampagne en hebben er heel veel zin in. Zoveel was wel duidelijk. Een prima team met een sterke achterhoede, een dynamisch middenveld en killers voorin, maar er is een ‘maar’: heel soms blijven er te veel mensen voorin hangen en dat moet je in de Bezirksliga niet doen. Dan ga je eraan. Maar dat haalt de staf er vast nog wel uit. Voorlopig de ‘p’ van prima voor ASC Grün-Weiß 49 Wielen. Marvin Zwafink tikte na dik een uur van dicht bij binnen, daarna Julius Kampherbeek en Manuel Jakobs en later nog een keer Kampherbeek.

SV Grenzland Laarwald- ASC Grün-Weiß 49 Wielen 0-4

Scoreverloop: 62. Zwafink 0-1, 74. Kampherbeek 0-2, 79. Jakobs 0-3, 84. Kampherbeek 0-4.
Toeschouwers: 150.
Scheidsrechter: Beerink (Uelsen)

Tus Weene testte twee speelsystemen: 2-1 winst op TV Bunde

Afgelopen zaterdag speelden twee Bezirksligisten uit Ostfriesland tegen elkaar: TV Bunde nam het op eigen veld op tegen TuS Weene. Niet te verwarren met TuS Weener dat vijf kilometer verderop ligt dan het sportpark Am Möhlenland van de rode thuisbrigade. Helemaal compleet waren de grensdorpers niet, maar het grootste gedeelte gaf gewoon acte de presence. Dat gold ook voor de gasten die vorig seizoen hun debuut in de Bezirksliga maakten. In Bunde stonden ze na een helft voetballen met 1-0 achter, maar een uurtje later waren de rollen omgekeerd: 1-2.

Het had alles te maken met de twee systemen die de gasten wilden uitproberen: voor rust verdedigen en na rust wat aanvallender spelen. Het pakte heel goed uit, want tot aan de thee die in Ostfriesland nog altijd erg lekker is stond het 1-0 door een treffer van Eike-Tjark Schmidt, het fenomeen aan de kant van TV Bunde. 26 jaar, meer dan honderd goals in zowel de Bezirks- als Landesliga met zijn club en maar een klein kansje nodig hebbend. Na twintig minuten spelen was hij er als de kippen bij toen de bal te zacht op doelman Joost Freitag die er zelf weinig aan kon doen; Schmidt is zo leep al wat en speelde hem simpel uit. TuS Weene verschafte zich geen enkele kans en beperkte zich tot compact spelen en verdedigen. De gastheren waren niet eens bijzonder goed, maar leidden wél. De wedstrijd leek trouwens eventjes te worden ontsierd toen Kevin Breyer na een duel met Eike-Tjark Schmidt tegen de grond ging en zijn schouder uit de kom ging. Hij kermde het uit van de pijn, maar het euvel werd later door de fysiotherapeut van de bezoekers verholpen. Breyer heeft er vaker last van, maar een pretje is het zeker niet.

Na rust ging het beduidend anders qua score al bleef de thuisploeg aanvankelijk het betere van het spel houden. Het bleef nog steeds niet heel goed, maar net goed genoeg om de nihile voorsprong te behouden. Schmidt had de ploeg verlaten en Lukas ‘Kappie’ Kappernagel verving hem. Toen de gasten op 1-1 waren gekomen door Marcel Graver was er net een uur gespeeld en bleven de bezoekers erin geloven. Ze kwamen wat meer uit de schulp en ‘stonden vaak diep’ om meer druk op de Bunder verdediging te zetten. Eike-Tjark Schmidt kwam later terug in de ploeg, maar hij kon de 2-1 niet meer maken. Sterker nog: Sven Berghaus scoorde zeven minuten voor tijd de winnende en dat hebben ze bij TuS Weene geweten. Twee keer promoveerden ze en dat in amper vijf jaar tijd. Knap en dit seizoen geldt handhaving in de Bezirksliga. De ploeg zag een groot aantal spelers terugkeren van onder meer SV Großefehn dat al jaren op dit niveau actief is. 

Het wierp zijn vruchten af. Een leuk team dat TuS Weene met spelers die jong zijn en ook dikke dertigers die de organisatie neerzetten. Er zit een goede structuur achter deze ploeg en ook de beleving is er heel goed. De condietrainer ging een klein half uur met de aanstaande wissels aan de gang en deed met hen allerlei oefeningen. Het zag er indrukwekkend uit en loodzwaar, maar ze wonnen wél en de spelers die meededen vielen later in. Dat is Duitsland waar conditie een groot goed is en kracht ook. En gedoseerd spelen ook al. Dat deed TuS Weene; op bepalende momenten scoren en nooit echt in heel grote problemen gekomen.

De kop is er weer af en als er dan een dergelijke pot wordt neergezet dan is dat prima. Geen open wedstrijd, geen show, maar degelijkheid troef en zo zal het straks ook gaan als het seizoen weer begint. De deuren ervan openen komende donderdag. Al vrij vroeg start de competitie weer en de club zullen veel gaan oefenen voordat het bekertoernooi weer begint.

TV Bunde-TuS Weene 1-2

Scoreverloop: 20. Eike-Tjark Schmidt 1-0, 61. Graver 1-1, 83. Berghaus 1-2.
Scheidsrechter: Seidlitz (Leer).
Toeschouwers: 150.
 
Basisopstelling TV Bunde: Oltrop; Haken, Buse, Diepen en Bertram; Queder, Daniël Hoppen, Keno Schmidt en Tom Siemens; Yzer en Eike-Tjark Schmidt.
 
Basisopstelling TuS Weene: Joost Freitag; Breyer, Dorenbusch en Harms; Kruchen, Booms, Graver en Folkers; Woltjer, Romaneeßen en Bokker.

SV Hoogstede verslaat in 'Die Grafschaft' SV Groß Hesepe

Gisteravond weer een oefenduel in Duitsland gezien. Deze keer in die Grafschaft Bentheim. Zeg maar onder Schoonebeek en dan naar rechts. Het was een leuk duel tussen SV Hoogstede, Kreisligist, tegen het een klasse lager spelend SV Groß Hesepe.

De gasten speelden de voorbije twee seizoenen (hoewel natuurlijk voortijdig afgebroken) prima. Wat heet: wat ik in 2019/20 al zag kreeg dit seizoen nog meer gestalte, want de formatie uit het Emsland deed het erg goed in de 1. Kreisklasse Mitte en zou denk ik tot en met het einde van het seizoen in de Kreisliga in het Emsland meedoen. In de ploeg zitten een aantal sterke aanvallers, waaronder Julius Janknecht, een van de drie broers in het team. Verder wat ervaren rotten in de achterhoede en vooral jeugdig elan. Een prima mix heet dat dan.

Tegen de Bentheimers was SV Groß Hesepe voetballend iets beter, maar waren ze niet opgewassen tegen de solide defensie van de ervaring Kreisligist dat na een vroege achterstand de stand nog voor de denkbeeldige thee (de spelers bleven op het veld) op 2-1 zette. Janknecht scoorde niet en kreeg eigenlijk ook geen poot aan de grond. Sowieso weinig kansen, maar dat is Duits amateurvoetbal vaak wel.

Leonhardt Benecke zorgde met een goed afstandsschot na tien minuten voor de 0-1 die op dat moment verdiend was te noemen. Nog geen tien minuten later scoorde Leon Jung de gelijkmaker en heel vlot erna was het Tim Hüsken die de winst voor SV Hoogstede dat op Platz 2 speelde veiligstelde.

Er werd dus niet op het prachtige hoofdveld met dito tribune gespeeld, maar op veld twee. Een asfaltweg scheidt de velden. Het lijkt wel de oude accommodatie van Nieuw-Buinen waar een senioren- en jeugdcomplex jarenlang vaste prik was aldaar. In Hoogstede dus ook en als je dan naar de kleedkamers wilt dan loop je via een pad met bomen omgeven. Volop privacy voor de heren voetballers dus. De achtergrond van veld twee was door een hond ingevuld. De mensen die ernaast wonen laten hem daar vaak los zodat hij wat kan rennen en ballen kan vangen. Maar het toeval wilde dat de bal die zeker een paar keer over de omheining ging niet door de hond werd opgemerkt. Gelukkig waren er ballen in diverse kleuren en dus ging het gewoon door.

In de rust was het trainer Jans Backers van SV Groß Hesepe die aangaf dat zijn ploeg de bal voorin niet kon vasthouden en dat zijn mannen tempo moesten blijven spelen. Hij had gelijk, maar de defensie van de thuisploeg was ook sterk en zat overal tussen en als er aansluiting vanuit het middenveld van de gasten kwam dan volgde een gat en als er dan een tegenstoot volgde waren de Hoogsteders soms gevaarlijk. Af en toe een mogelijkheidje, maar grote kansen bleven ook na rust beperkt.

Conditioneel valt er nog wel wat te verbeteren, maar dat is logisch na een seizoen zonder veel wedstrijden. In de eerste helft heel hoog tempo en fysiek sterke ploegen, maar daarna een stuk minder.

De voorbereiding op het nieuwe seizoen begint in Duitsland officieel op 1 juli. Dus zowel SV Hoogstede als SV Groß Hesepe hebben nog even. Ze zijn beiden in ieder geval weer los en dat is alvast iets. Iets waar velen naar uitkeken.

SV Hoogstede-SV Groß Hesepe 2-1

10. Benecke 0-1, 18. Jung 1-1, 26. Hüsken 2-1.

Scheidsrechter: Koel (Osterwald)

Toeschouwers: 20.

Van de Marumer Hoornweg tot de Hauptwieke in Neukamperfehn: amateurvoetbal in 2020 was me wat

Amateurvoetbal is alles voor me. Wat dát met me doet is haast niet te bevatten. Je zou eens in me moeten kijken om te kunnen begrijpen wat me ertoe drijft om in januari van dit kalender jaar naar Marum te gaan om er een oefenpotje te zien tussen SV Marum en Veensche Boys? Wie? Ja, Veensche Boys. Dat is een Gelderse club die op trainingskamp in Drenthe was en ‘dus’ sparringpartner van de Marumer SV wilde zijn. Was wel even leuk om er te kijken. Het broertje van Donny van de Beek behoort immers ook tot de selectie, maar juist hij was er niet. En dus maar kijken wat het zou worden. Het werd wel wat en duidelijk was dat het verschil tussen het amateurvoetbal in ‘Noord’ in vergelijking met dat in ‘West’ en ‘Oost’ best groot is. Al wist ik dat ook wel, maar wilde je tóch weer eens kijken.

In Marum het eerste potje

Het was de eerste wedstrijd voor mij midden in de winter. Veel eerder was er ook niet wat en ik dus op elke site kijken waar wat was te vinden. Oproepje op Facebook, kijken of er niet stiekem wat in Duitsland zou zijn of misschien wel een verdwaald potje in Stadskanaal tusssen de oudste jeugd van de plaatselijke SC en de buren van SJS. Niets van dat alles en dus op naar Marum. Daar was ik wel eens eerder geweest: Westerwolde-SC Bolsward, ruim een half jaar ervoor. Het was nacompetitie voor een plek in de derde klasse. Toen veel volk, in januari iets minder, want koud of vreesde men corona al? Het zou toch niet?

Daar kwam ie: corona.

Het woord is dus genoemd: corona. Wat een drama leverde en levert dit voor velen op. Natuurlijk wil ik vooropstellen dat de gezondheid boven alles gaat, maar als je knettergek bent van amateurvoetbal dan denk je ‘was maar weggebleven corona, want dan had ik dit jaar meer dan tweehonderd wedstrijden kunnen zien en het liefst nog elke dag één. Ja, zó gek ben ik. Sommigen begrijpen het, sommigen denken van ‘jij liever dan ik’. Hoe dan ook, ik vind het prachtig, maar kneep hem meteen toen de eerste coronabesmetting in Nederland was. Ik dacht van ‘daar gaan we’ en ik was al bang dat het voetbal er gauw zou komen uit te liggen. En dat was ook zo. Valthermond-WKE’16 was het laatste potje voor de eerste coronagolf in ons land. Daarna moest de boel op slot en dat was maar goed ook, want anders zou het helemaal uit de hand zijn gelopen als naar deze pandemie wordt gekeken.

Roodeschool vergeet ik nooit van mijn leven

Half maart was het en ik had geen idee waartoe het zou leiden en hoelang het zou gaan duren en dus trok ik de wandelschoenen maar aan. Lopen tot je bijna een ons weegt om maar niet te denken aan die vreselijke pandemie en steeds sprak ik in mezelf: hoelang nog? Een maand? Twee maanden? Een half jaar? Nooit meer voetbal kwam niet in me op en eind juni kwam daar het verlossende woord: in Roodeschool mocht weer worden gevoetbald. Op 2 juli was het Corenos tegen Middelstum. Eindelijk! Heel even stelde ik elftalleider Bart Poortinga van Middelstum nog voor of het niet mogelijk zou zijn om op 1 juli om 0.01 uur te gaan voetballen. Niet te doen uiteraard, maar wel ludiek. Drie en een halve maand zonder voetbal. Het leek wel jaren en wat was ik blij. Toen al was echter te zien dat veel mensen lak hadden aan alle maatregelen, want het gros stond gewoon hutje mutje bij elkaar en op 21 en een halve centimeter van de buurman of –vrouw. Hoe ik daar tegenaan keek? Niet goed en dat zei ik ook toen RTV Noord-sportpresentator Henk Elderman me voor dat medium interviewde. Velen relativeerden het als in ‘ach, dat kan wel’ en dat is nu net wat me stoorde.

Schijt aan alles

Niks kan wel, want helaas dachten velen zo met als gevolg dat we in de tweede lockdownperiode terechtkwamen. Velen hadden schijt aan alles wat premier Rutte zei; parkeerplaatsen bij recreatieplassen waren overvol, afritten van autowegen als gevolg ervan gesloten, het bier vloeide rijkelijk met als gevolg dat het verstand onderin de kan kwam te zitten en men aan elkaar zat en corona zich weer kon uitbreiden. Ik weet nog wel dat ik bij de vriendelijke burenruzie tussen Annen en Eext was. “Corona is er haast niet meer”, zo sprak menigeen en bij het verkooppunt van koffie en thee en andere versnaperingen stond een lange rij. Te dicht op elkaar en toen iemand mij bijna kon aanraken zei ik dat de beste man op moest passen, want corona is levensgevaarlijk. Hij lachte wat en ik dacht ‘lach maar, het lachen zal je nog wel vergaan’ en dat was ook zo: corona zorgde ervoor dat ik weer moest zeggen ‘adieu amateurvoetbal’.

Het was echt weer genieten

Ik zag gelukkig heel wat wedstrijden. Al met al denk ik wel rond de honderd. En dat is best veel in een periode waarin er precies een half jaar voetbal was te zien. Normaal gesproken is dat zeker tien of elf maanden. In 2019 had ik zelfs geen week rust; elke week was er voetbal, want toen we in Nederland stopten daar gingen ze in Duitsland al verder. Dit jaar dus niet, maar had ik wel het geluk dat alles in juli weer begon en ik tot diep in oktober voetbal heb mogen zien. Begin juli dus eerst Roodeschool, toen Haaksbergen in Twente, Oene tussen Zwolle en Apeldoorn en begon het ook rap weer in Duitsland en was het Ostfriesland dat al snel aan deed met een potje op vrijdagavond 10 juli tussen SuS Strackholt en SV Warsingsfehn. Daarna volgden veel meer potjes. Ik herinner me nog de vele wedstrijden van zaterdag vijfdeklasser VVK uit de stad Groningen dat zelfs tegen het derde elftal van Wildervank oefende. De Timmy van der Molens en de Robert Oosterhofs schoten er lustig op los en genoten ervan. Ook de twee potjes van Zandhuizen vond ik erg leuk. Op zondag 12 juli openden zij het seizoen en was het genieten na het duel toen ik met trainer Jonno van Dijk sprak en een foto van zijn team maakte.

Daarna waren er legio oefenduels waarvan ik zó genoot dat ik dacht ‘wauw, dit is toch te mooi voor woorden’? Nooit dacht ik eraan of het weer zou stoppen al trof men bij vrijwel elke club waar ik kwam maatregelen. De ene club nam het wat serieuzer dan de andere en de ene kassaman voelde zich wat belangrijke dan de andere en bij de ene club was er volop eten en drinken te koop en bij de andere niet. Het had ook wel wat. En dan kun je wel alle wedstrijden belichten, maar het zijn er eigenlijk best wel veel en bij elke heb ik – vind ik – een leuke anekdote. Ach, het was allemaal te lezen op Facebook en op mijn blogpagina die in een heuse website moet veranderen: vol met amateurvoetbal en zoals ik het zie.

Kentering

Juli en augustus waren topmaanden voor mij. Echt veel voetbal en ook in september nog wel. Ik schreef net als ander jaar volop amateurvoetbalbijlages: van Stadskanaal tot ‘Stad’ en van Appelscha tot Dokkum en zo meer. Dat ging gewoon door en dus ging men ervan uit dat het voetbal ook niet echt meer in het gedrang zou komen. Dat kwam het dus wél. We zitten er nu zelfs middenin, maar dit pakken ze mij niet meer af. De bekercompetities begonnen, alsook de competities. Heel lang duurden ze niet en al vlot kwamen er verscherpte maatregelen: voetballen zonder publiek. Pers was nog wél toegestaan en daar stond ik dan in Gasselte bij GKC tegen De Treffer’16. Twee handen vol bestuursleden, geen enkele fotograaf of journalist, de kantine potdicht en een doodse stilte. Bij De Treffer’16-JVV was het de wedstrijd volgen met in je rug een viertal auto’s met daarin personen die vanaf de parkeerplaats keken. Het had wel iets, maar natuurlijk iets dat niemand wil. Mensen werden creatief door het coronavirus en alle maatregelen die erbij kwamen.

In Duitsland ging alles gewoon door: publiek was gewoon toegestaan, er werd her en der gewoon braadworst verkocht en ook bier. De regels waren overal weer anders en dus was het soms op klapstoelen zitten als er meer dan vijftig toeschouwers waren, werd er geen bier verkocht bij meer dan een bepaald aantal toeschouwers en was het dragen van mond- en neusbescherming verplicht. Ook dat verschilde overal. Feit was dat ik nog ergens naartoe kon en het geniet bleef. Of dat nu bij Eintracht Nordhorn was, VfL Rütenbrock of Germania Leer, het maakte niet uit.

En toen ging het voetbalkaarsje uit

Toen de spoeling erg dun werd was het zoeken naar wedstrijden geblazen. Het was inmiddels eind oktober en ik kon echt nauwelijks nog een duel vinden. Dus ik zoeken in de kelderklasse in Ostfriesland en ja hoor: op dinsdagavond 27 oktober was er nog iets: SG Stikelkamp/Jheringsfehn/Timmel 3 tegen SV Neufirrel 2. Een prachtig duel voor nog geen veertig toeschouwers. Er was een kiosk met koffie, thee, bier, candybars, braadworsten, etc. Alles dik in orde. Aldaar nauwelijks coronagevallen, maar amper een dag later was het over en uit: heel Duitsland kapte ermee voor wat betreft het amateurvoetbal. En dus een bittere pil, maar weet ook ik dat dit nodig is en we wachten wel tot het weer begint. Wanneer? In Duitsland willen ze in maart weer beginnen, maar ik zie dat niet gebeuren. Ik denk zelfs dat er deze competitie niet meer wordt gevoetbald. Dus mooi op 1 juli verder. Dan begint het in Duitsland weer. Daar maar op richten en maar hopen dat corona de wereld uitgaat.

Grün-Weiß Firrel heeft Nikky Goguadze nodig

 Het is een complete chaos in de Landesliga Weser-Ems Nord: de ene ploeg speelde al vijf wedstrijden, terwijl de andere er nog maar één speelde. De reden laat zich raden: corona. In Ostfriesland valt het allemaal nog wel mee en ook in de Landkreis Oldenburg en dus konden Grün-Weiß Firrel en VfL Wittekind Wildeshausen gisteravond gewoon voetballen. Het publiek kreeg zeven goals te zien: 3-4.

De wedstrijd begon erg spectaculair: Manuel Suda schoot vanaf de aftrap richting het doel van de gasten en scoorde. 23 tellen stonden er op de spreekwoordelijke klok en Grün-Weiß Firrel kende een pikstart. Zouden ze de 4-1 overwinning op Sparta Werlte dan een goed vervolg kunnen geven? Daarvoor ging het niet best: een 4-1 nederlaag tegen streekgenoot Germania Leer bijvoorbeeld en maar zes punten uit vier wedstrijden. Giorgi Goguadze, een van de vier Nederlandse spelers bij de Ostfriesen had het zich wel anders voorgesteld. “We zouden voor de titel gaan, maar als het zó doorgaat dan moeten we nog uitkijken.” Hij had er echter wel een goed gevoel over hoewel hij VfL Wittekind Wildeshausen totaal niet kent. Wie wel van de vier Nederlanders? Ze komen eigenlijk net kijken op dit niveau al speelde Nikky Goguadze al kort twee treetjes hoger. Tegen VfL Wittekind Wildeshausen stond hij langs de kant, want hij zat een schorsing uit. Hij werd node gemist, want voorin brachten de groen-witten te weinig.

De rappe voorsprong van de thuisploeg werd al gauw te niet gedaan, want een minuut na de treffer van Suda maakte Maximillian Seidel de gelijkmaker door van dichtbij in te tikken na een puntgave voorzet vanaf de linkerkant. Te zien was al dat de linies van de gastheren niet goed aansluiten en er te veel ruimte werd weggegeven. Dat gold later tijdens het duel ook al was Grün-Weiß Firrel tot de thee de beste, maar kwam het door een eigen doelpunt van André Lücke weer op achterstand, maar zorgde Suda nog binnen het half uur voor dat de stand weer in evenwicht werd gebracht. De hard werkende Giorgi Goguadze die broertje David ook zag opgesteld en landgenoot Aleksandar Radenkovic schoot op het doel van Miguel Förster die de inzet nog pareerde, maar in de rebound schoot Suda raak. Suda is de topscorer van Grün-Weiß Firrel en de man die een vrije rol heeft achter de aanvallers van de ploeg. Hij had de tweede helft eigenlijk niet meer mogen meemaken, want had – als die bestond – een donkerrode kaart moeten hebben nadat hij Robin Ramke keihard van achteren onderuithaalde.

In de tweede helft verging het de thuisploeg een stuk minder dan in de eerste helft. De gasten speelden erg sterk en onder aanvoering van Sascha Görke draaide het ineens. De 2-3 door Timo Goldner aan het begin van de tweede helft was dan ook verdiend, maar na driekwart wedstrijd deed Giorgi Goguadze iets terug. Hij schoot een gave voorzet van Manuel Suda achter Förster. Daarna kon het alle kanten op, maar trokken de gasten aan het langste eind: Goldner werd matchwinner en daarmee kreeg zijn ploeg twee punten te veel.

Grün-Weiß Firrel verdiende zeker een punt, maar staat nu op zes uit vijf. Normaal geproken sta je als team dan aan de onderkant van de middenmoot en dus is er reden tot zorgen voor Giorgi en David Goguadze die na de wedstrijd sportief een praatje maakten. “Als dit zo doorgaat vliegen we eruit. Dat kan niet. Er is kwaliteit zat. Iedereen zal keihard moeten werken. Aan ons ligt het niet, wij gaan er wel voor. Een paar keer per week rijden we bijna vier uur heen en weer vanuit Nederland en we trainen altijd. We doen er alles aan om met Grün-Weiß Firrel voor een goede klassering te gaan.”

Grün-Weiß Firrel-Vfl Wittekind Wildeshausen 3-4
Scoreverloop: 1. Suda 1-0, 2, Seidel 1-1, 23. Lücke 1-2 (e.d.), 28. Suda 2-2, 53. Goldner 2-3, 65. Giorgi Goguadze 3-3, 78. Goldner 3-4.
Scheidsrechter: Eikens (Dalum).
Toeschouwers: 250.

Eintracht Nordhorn kan niet zonder Kamal Singh

 Afgelopen zondag speelde Eintracht Nordhorn de uitwedstrijd in de Bezirksliga 3 Weser-Ems tegen Olympia Laxten. Die ploeg is middenmoter en de de Nordhorners weten zich in de subtop geklasseerd. Al snel was duidelijk dat de gasten beter waren en de rust met 1-2 in gingen. Daarna werd het 2-2 en bleef het tot de slotfase spannend. Daarin bleken de bezoekers de betere en werd met 4-2 gewonnen.

Tot nu draait Eintracht Nordhorn heel aardig mee in de Bezirksliga 3 Weser-Ems. De formatie van trainer Ralf Cordes deed lang mee om de bovenste plekken, maar staat inmiddels zesde. Nog altijd ‘kort’, maar het gat met het tweede van koploper Spelle-Venhaus en het tweede van SV Meppen, dat tweede staat, is al zes en vier punten. Van laatstgenoemde ploeg verloren de Nordhorners vorig week met 3-2. Het had ook de andere kant kunnen opgaan, want dankzij twee goals van Kamal Singh leek ‘Eintracht’ op de winst af te stevenen. Het liep dus anders en dus loopt Eintracht  Nordhorn achter de feiten aan. Aan Singh ligt het niet; hij scoort altijd, maar zijn ploeg maakt soms nog te veel fouten waardoor er regelmatig onnodig tegengoals ontstaan en dus kan dit team niet constant genoeg presteren. 

Singh was in Laxten ook weer op dreef. Wat heet: hij was bij elke aanval betrokken, scoorde drie keer en bracht in de slotminuut Martin Kamp in stelling zodat hij de 2-4 kon maken. Voor Olympia Laxten was het op zich zuur, want tot vijf minuten voor tijd konden ze mee en hadden ze het geloof dat ze konden winnen en dat was niet eens zo’n gek idee. Eintracht Nordhorn heeft echter die enorme klasbak Kamal Singh in de ploeg. De man scoort altijd, staat altijd goed, loopt op alles, is een voorbeeld voor menig speler, zeikt nooit en is ontzettend slim. Dusdanig slim dat hij op de juiste momenten zijn ploeg er doorheen kan slepen. Hij wordt daarbij door een goed voetballend middenveld gesteund. Allemaal fantastische rasvoetballers met de controleur Fabian Weidekat erachter. Dat is een soort Jan Wouters die alle rommel moet opruimen en ook nog eens kan openen.

Omdat het middenveld soms iets te graag wil ontstaan er wel eens gaten en zou een extra controleur geen overbodige luxe zijn, maar zelfs daar zou Kamal Singh kunnen spelen; tegen betere tegenstanders zakt hij wel eens een linie en helpt hij zijn ploeg op een andere manier door te scoren. Deze man is geen player, maar een teamplayer. Hij zou eigenlijk gewoon lekker in de Regional- of Oberliga moeten voetballen, maar kiest voor Eintracht Nordhorn. En daar zijn ze heel blij mee.

Olympia Laxten-Eintracht Nordhorn 2-4
Scoreverloop: 7. Kamal Singh 0-1, 22. Többen 1-1, 24. Kamal Singh 1-2, 58. Meermann 2-2, 86. Kamal Singh 2-3 (strafschop), 90. Kamp 2-4.
Toeschouwers: 200.
Scheidsrechter: Veen.

Patrick Grönniger beslist derby tegen SV Erika/Altenberge

Gisteravond stond er vlak over de grens weer een echte derby op het programma: het tweede van SV Erika/Altenberge nam het op het eigen B-veld tegen de buren van FC Wesuwe 2 op. Het duel in de 3. Kreisklasse Emsland Mitte B leek aanvankelijk een prooi voor de thuisclub te worden, want voetbalde gemakkelijker, kreeg meer kansen en leidde halverwege de wedstrijd verdiend met 2-1. Na rust ging het mis voor SV Erika/Altenberge 2, want de gasten uit Wesuwe trokken aan het langste eind door in de slotminuut een strafschop te benutten. Het leverde de 3-4 eindstand op.

Patrick Grönniger werd matchwinner. Hij speelde niet eens in de basis, maar kwam in de elfde minuut al in het veld toen de geblesseerd geraakte Manuel Lampe het veld moest verlaten. Het had ook meteen succes, want na een krap half uur spelen kwamen de bezoekers totaal tegen de verhouding in op voorsprong. Steffen Többen was de maker van de goal die echt uit het niets ontstond. De thuisploeg wilde overigens wél te graag naar voren, hetgeen veel ruimte voor FC Wesuwe 2 opleverde en daardoor kon die ploeg profiteren. Bovendien ontbeert het de gasten nooit aan inzet, kracht, buffels, lange halen naar voren en maar lopen, lopen en nog eens lopen. Tot het gaatje gaan. Mannen van tegen de negentig kilo zijn er niet zeldzaam, maar met veel respect kan worden gezegd dat dit de kracht van het team is. Conditioneel mankeert er niet veel aan al zag de FC Wesuwe 2-verdediging er vlak voor rust even niet goed uit: eerst Marek Poker en later Marcel Robben zorgden voor de – eigenlijk wel terechte – ommekeer in de wedstrijd; SV Erika/Altenberge 2 kreeg eigenlijk wat het tot dat moment verdiende. De goals ontstonden beiden uit messcherpe aanvallen over slechts enkele schrijven. De verdediging van de bezoekers was te traag om zich te kunnen wapenen.

Na rust was er nog geen kwartier gespeeld en het stond alweer gelijk. Wederom Steffen Többen zorgde daarvoor. Hij speelde goed, is sterk en heeft niet heel veel ruimte nodig en wurmde zich gewoon door de verdediging van de gastheren en scoorde. Daarna werd de wedstrijd nog veel leuker. Het was genieten geblazen. Het publiek mocht gewoon staan, want er waren minder dan vijftig toeschouwers aanwezig, er werd geen entree geheven, de wc’s waren gesloten, er was niets te koop en dus kon men alleen maar kijken en dat maakt het ook wel leuk. En dus had men geen keuze: kijken naar het potje voetbal tussen twee tweede elftallen op een bijveld met veel te felle verlichting, een trainer die nog gewoon langs de lijn rookt, een Nederlandse speler van SV Erika/Altenberge 2 die bozer dan boos werd toen hij in de slotminuut met een rode kaart het wedstrijd moest verlaten en het liefst naar zijn geboorteplaats Amsterdam wilde lopen, mensen die in de bosjes hun behoefte doen en waar men bij de lokale bankinstelling de auto parkeert. Dat is voetbal op een dinsdagavond tussen twee tweede elftallen. Voor een leek die denkt dat dit helemaal niets is komen bedrogen uit. Dit soort teams winnen van vierdeklassers in Nederland. Om maar eens iets te noemen.

Na de 2-2 was het beuken geblazen en twaalf minuten voor tijd werd het zelfs 2-3 door Norman Grönniger nadat Bastian Deeken, de sterkste man van het veld, hem in stelling bracht. Daarna volgden twee strafschoppen: eerst voor de thuisploeg. Marcel Robben benutte die vijf minuten voor tijd en in de slotminuut scoorde Patrick Grönniger voor het tweede van FC Wesuwe. Even ervoor kreeg Puck Schellekens, een geboren en getogen Amsterdammer, een rode kaart nadat hij twee gele kaarten had opgelopen. Hij zou een overtreding in het strafschopgebied hebben gemaakt, maar was het daar totaal niet mee eens en verliet woedend het veld. Hij wilde niet zien dat Grönniger scoorde en baalde na afloop nog zichtbaar en ook verbaal.

Door de nederlaag van Schellekens’ ploeg is FC Wesuwe 2 nu SV Erika/Altenberge 2 voorbij. Afgelopen zondag wipte het eerste van FC Wesuwe ook al op het eerste van SV Erika/Altenberge heen. Het kan verkeren. 

SV Erika/Altenberge 2-FC Wesuwe 2
Scoreverloop: 28. Többen 0-1, 38. Poker 1-1, 41. Robben 2-1, 59. Többen 2-2, 78. Norman Grönniger 2-3, 85. Robben 3-3 (strafschop), 90. Patrick Grönniger 3-4 (strafschop).

Rode kaart: 90. Schellekens (SV Erika/Altenberge 2/2x geel).
Toeschouwers: 25.
Scheidrechter: Knese.